خطبه ارا

( خطبه آرا ) خطبه آرا. [ خ ُ ب َ / ب ِ ] ( نف مرکب )خطبه گو. آنکه بر سر منابر خطبه می گوید:
تا سیه پوشان نورانی سلاطین را بعید
خطبه آرایند بر منبر به نیکویی خطاب.سوزنی.

( خطبه آرا ) خطبه گو آنکه بر سر منابر خطبه می گوید: تا سیه پوشان نورانی سلاطین را بعید خطبه آرایند بر منبر به نیکویی خطاب

💡 وگر بنام عدوی تو هیچ خطبه کنند ز چپ و راست درافتد به منبر آتش و آب

💡 بی نام تو نقش سکه وارون گردد بی یاد تو کام خطبه خوان خون گردد

💡 تا نخواند خطبه بلبل، در زمان عفتت بر ندارد برقع از رخسار گل، باد صبا

💡 10 سخنان صديقه طاهره با اميرالمؤ منين بعد از ايراد خطبه درمسجد

💡 منبر از یادت جناب خطبه عالی داشته دولت از نامت دهان سکه خندان یافته

💡 8- ( نهج البلاغه ) ترجمه شهيدى ص 224، خطبه 1193. ( اثباتالوصيّه ) ص 182، چاپ انصاريان، قم.