حکومت به توسعه

[ویکی فقه] حکومت به توسعه، توسعه تعبّدی دلیل محکوم، توسط دلیل حاکم می باشد.
حکومت به توسعه، مقابل حکومت به تضییق بوده و به این معنا است که دلیل حاکم ناظر بر دلیل محکوم و مفسر آن بوده و در دلیل محکوم تصرف نموده و در ناحیه افراد موضوع یا متعلق آن و یا در محدوده شمول حکم آن، تعبداً توسعه و گسترش می دهد، مانند این که مولا بگوید: «اکرم العالم» و سپس درصدد توسعه افراد عالم برآید و تعبداًً عادل را نیز از مصادیق عالم دانسته و بگوید: «العادل عالم»؛ یعنی انسان عادل را، اگر چه جاهل هم باشد، تعبداً جانشین عالم قرار بده و او را اکرام کن.