تنهای پنجابی

[ویکی فقه] واژه تنها تخلص عبداللطیف خان (د ۱۱۱۶ق/۱۷۰۴م) از شاعران پارسی گوی شبه قاره است. وی را به داشتن طبع روان و تخیل شاعرانه و توانایی در انشاء ستوده اند.
تنهای پنجابی (د ۱۱۱۶ق/۱۷۰۴م)، عبداللطیف خان معروف به تنهای پنجابی متخلص به «تنها» شاعر روزگار اورنگ زیب عالمگیر (حک ۱۰۶۸-۱۱۱۸ق). وی خواهرزاده و شاگرد میرزا جلال اسیر شهرستانی بود.
آرزو، علی خان، مجمع النفایس، ج۱، ص۳۴، به کوشش عابد رضا بیدار، پتنه، ۱۹۹۲م.
از دوستان تنها می توان از محمدعلی تنها،
آرزو، علی خان، مجمع النفایس، ج۱، ص۳۴، به کوشش عابد رضا بیدار، پتنه، ۱۹۹۲م.
دیوان وی به گفتـۀ صاحب مجمع النفایس مشتمل بر ۲۰۰، ۱ بیـت است،
آرزو، علی خان، مجمع النفایس، ج۱، ص۳۴، به کوشش عابد رضا بیدار، پتنه، ۱۹۹۲م.
...

💡 گورلین چوپرا ( به انگلیسی: Gurleen Chopra) که با نام گورلین کائور چوپرا نیز شناخته می‌شود، بازیگر و مدل هندی است. او در فیلم‌های هندی، تلوگو، تامیل، مراتی، کانادا و پنجابی ظاهر شده‌است.

💡 در سرشماری ۱۹۹۸ بلوچی با ۵۷٫۸٪ زبان اصلی بلوچستان بود که در مرکز و جنوب این ایالت صحبت میشود. بعد از آن پشتو با ۲۶٫۶٪، که در بخش شمال ایالت صحبت میشود. و زبان های اقلیتی مهاجر که به مرکز و جنوب بلوچستان آمده اند به زبان های همچون سندی با ۵٫۶٪، پنجابی با ۲٫۵٪، سرائیکی با ۲٫۴٪، اردو با ۱٪ و زبان‌های دیگر با ۴٫۱٪ کل گویشوران را تشکیل می‌دادند.

💡 در پی شکست شاهی هندو، فارسی کلاسیک به عنوان زبان درباری منطقه در سده دهم در زمان فرمانروایی غزنویان در مرز شمال‌غربی شبه‌قاره هند درآمد. با به‌کارگیری فارسی توسط پنجابی‌ها، این زبان در سده‌های بعد در منطقه برتری یافت. فارسی تا سده نوزدهم نقش زبان درباری امپراتوری‌های بسیاری را در پنجاب ایفا می‌کرد که واپسین آن‌ها امپراتوری سیک بود که در سال ۱۸۴۹ توسط انگلیسی‌ها فتح شد.

💡 علی‌رغم این واقعیت که پنجابی‌ها از نظر اقتصادی و سیاسی به‌طور گسترده به عنوان گروه قومی مسلط در پاکستان دیده می‌شوند، یک جنبش کوچک پنجابی نیز وجود دارد که ادعا می‌کند زبان پنجابی به‌طور ناعادلانه تابع اردو بوده و از برقراری مجدد پیوندهای فرهنگی و اقتصادی با پنجاب شرقی در هند.

💡 در هند این زبان با الفبای ویژه‌ای مشتق از خط دوانگاری به نام گورمکهی (به معنی دهان گورو یا دهان مرشد) نوشته می‌شود. پنجابی زبان سیک‌ها نیز می‌باشد. در استان پنجاب پاکستان برای نگارش این زبان از خط شاه‌مکهی (به معنی از دهان شاهان) استفاده می‌شود که نسخه‌ای تغییر یافته از خط ایرانی نستعلیق است.