باد خایه

بادخایه. [ ی َ / ی ِ ] ( اِ مرکب ) آدَر. ( مهذب الاسماء ) ( نطنزی ). دبه خایه. غُری. بادگُند. دِم. فتق. معروفست و آن مرضی است. ( آنندراج ). باد فتق است و در بعض نسخه ها باد قولنج. ( شعوری ج 1 ورق 19 ). رجوع به باد خصیه، بادخایگی، بادخوار، بادخور، غری، فتق و دبه خایگی شود. || کیسه مملو از دَم ( گاز ) که در شکم بعض ماهیان نهاده است و آن برای نگاه داشتن تعادل آنانست در اعماق مختلف آب. || استسقا. ( آنندراج ). || بادکنک گوسفند ( مثانه گوسفند ) ( در گیلان ). || بادکنک ماهی ( در گیلان ). رجوع به بادکنک شود.

نام مرضی است

💡 چو گردون سر طشت سیمین گشاد غُرابِ سیه خایه زرین نهاد

💡 ماکیان را از برای خایه بنگر آن آشوب و آن غوغای او

💡 نه آن خایه دانست کس کز کجاست نه آن مرغ کز وی چنان خایه خاست

💡 شب هوای طشت پروین میکنید تا سحرگه خایه زرین میکنید

💡 شود خایه در زیر مرغان تباه هرانگه که بیدادگر گشت شاه

💡 چنین گفت مر جفت را باز نر چو بر خایه بنشست و گسترد پر