ایین تشریف

[ویکی فقه] آیین تشریف. آیین تَشَرُّف، مجموعه ای از اعمال و مناسک و آیین های نمادین رایج در جامعه ها، به ویژه جامعه های آیین گرای سنتی که با گذار انسان از مرحله ای از حیات جسمانی، یا فرهنگی و اجتماعی به مرحله ای دیگر همراه است.
تشرف برگرفته از مادۀ «ش رف» عربی به معنای برتری دین یا دنیا یافتن، افتخار یافتن و سرافراز شدن
تاج العروس، ذیل شرف.
اصطلاح تشرف در متون علوم اجتماعی در برابر اصطلاح انگلیسی «initiation» گذاشته شده، و به معنا و مفهوم یک تحول ذاتی در شرایط هستی انسان نوآموز و برآمدن او پس از آزمون با وجودی کاملاً متفاوت از پیش. اصطلاح های دیگری مانند «پاگشایی»،
امیرحسین آریان پور، نقدهایی بر زمینۀ جامعه شناسی، ج۱، ص۱۹، تهران، ۱۳۵۷ش.
در آیین های تشرف، انسان با گذراندن آزمون ها و رعایت برخی محرّمات موقت و دائم در خود می میرد و در یک استحالۀ رمزگونۀ درونی، از ساحتی معمولاً دنیوی و نامقدس می رهد و به ساحتی معنوی و قدسی گام می نهد. در این مرگ و باززایی نمادین، فرد با پذیرش وظایف و قیود و شرایطی به امتیازات اجتماعی مذهبی جدیدی دست می یابد و زندگی را دوباره با پایگاه و منزلت اجتماعی تازه از سر می گیرد.
علی بلوکباشی، نقد و نظر، ج۱، ص۵۹، تهران، ۱۳۷۷ش.
...

💡 این عهدنامه یک ضمیمه هم دارد که دربارهٔ تشریفات تجدید روابط سیاسی است.

💡 وی واپسین سفیر ایران در استرالیا در زمان شاهنشاهی پهلوی بود. دبیراول سفارت ایران در واشینگتن، مدیر تشریفات دربار شاهنشاهی و دستیار اردشیر زاهدی نیز بود.

💡 تا به آئین که آرم جملهٔ شاهان را به رشک قد مدحت را بیارایم به تشریف بیان

💡 با مدعیانت نظری دیدم و مردم تشریف وصال توام آخر کفنی بود

💡 یارب آن تشریف ده را مملکت ده بی‌شمار یارب این تشریف بر را مرتبت ده بی‌حساب

💡 در دی ۱۳۰۴ شمسی رئیس تشریفات سلطنتی در دربار رضا شاه و در فروردین ۱۳۰۸ مدیرکل امور سیاسی وزارت خارجه شد.