دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اِبْن ِ خَرّاط، ابومحمد عبدالحق بن عبدالرحمان بن عبدالله بن حسین بن سعید بن ابراهیم اَزدی (۵۱۰ -۵۸۲ق / ۱۱۱۶-۱۱۸۶م )، فقیه، محدث، حافظ، قاضی، ادیب و شاعر مالکی اشبیلی است.
وی به سبب اقامت در شهر بجایه به عبدالحق بجایی نیز شهرت داشته است. بعضی او را عبدالحق یمانی گفته اند که اشتباه است. تاریخ تولد وی را به اختلاف، ربیع الاول ۵۱۰ق و یا به گفته ابن زبیر ۵۱۴ق و درگذشت او را نیز به اختلاف، در ربیع الاخر ۵۸۱ق و یا ۵۸۲ق نوشته اند، تاریخ درست درگذشت وی نیز بنا بر تصریح غبرینی بر اساس نوشته قبر وی، باید در ۸۵۲ق باشد.
مشایخ حدیث
ابن خراط از محیی الدین ابن عربی، ابوالحسین شریح بن محمد، ابوالحکم بن بَرّجان، ابوحفص عمر بن ایوب، ابوبکر بن مدیر و دیگران حدیث شنیده و روایت کرده و از ابوالقاسم بن عساکر اجازه دریافت کرده است.
امامت جامع بجایه
ابن خراط بعد از ۵۵۰ق / ۱۱۵۵م در اثر اوضاع آشفته و آشوبی که در اندلس پدید آمد و منجر به سقوط دولت لمتونیّه و روی کار آمدن دولت منیّه گردید، به بجایه رفت و به نشر دانش پرداخت و امامت جامع بجایه را به عهده گرفت. او و ابوعلی مسیلی و ابوعبدالله محمد بن عمر قرشی معروف به ابن قریشه در مکانی که به سبب تجمع این ۳ تن مدینة العلم نام گرفته بود، جمع می شدند و به مباحثه و مذاکرات علمی می پرداختند. طالبان علم (از اطراف و اکناف ) به نزد وی می شتافتند تا از محضر درس وی استفاده کنند. ضبّی نوشته است که مدت زمانی که در بجایه بودم، با ابن خراط مصاحبت داشتم.
شاگردان
...