ابن باذش ابوجعفر احمد بن على انصاری

[ویکی فقه] اِبْن ِ باذِش، ابوجعفر، احمد بن علی انصاری (۴۹۱-۵۴۲ق / ۱۰۹۸-۱۱۴۷م )، خطیب، مقری، محدث و نحوی است.
وی غرناطی جیانی الاصل بود و پدرش نیز به ابن باذش شهرت داشت.
اساتید
به گفته ابن ابار وی بیش از هشتاد و اندی استاد داشت
ابن ابار محمد، المعجم فی اصحاب القاضی الامام ابی علی الصدقی، ج۱، ص۲۹، قاهره، ۱۳۷۸ق /۱۹۵۸م.
ابن باذش مردی ادیب، عالم به قرائات و در کار دانش ژرف نگر و نقاد بود، چنانکه وی را یکی از مفاخر زمان خود شمرده اند.
ابن ابار محمد، المعجم فی اصحاب القاضی الامام ابی علی الصدقی، ج۱، ص۲۹، قاهره، ۱۳۷۸ق /۱۹۵۸م.
...

💡 ابوبصير مى گويد: همراه امام باقر (عليه السلام ) در مدينه وارد مسجد شويم، مردم دررفت و آمد بودند، امام به من فرمود: از مردم بپرس، آيا مرا مى بينند؟ از هر كسسوال كردم پاسخ داد ابوجعفر را نديدم، امام در كنارم ايستاده بود،، دراينحال يكى از دوستان حقيقى امام كه نابينا بود و ابوهارون نام داشت به مجلسآمد، امام فرمود: از او نيز بپرس.

💡 حمران (274)مى گويد: از ابوجعفر، امام باقر عليه السلام در مورد صحيفه مهر و مومشده اى كه نزد (ام سلمه ) به وديعت نهاده شده بود و مردم درباره آن سخن مى گفتندسوال نمودم. امام باقر عليه السلام فرمود:

💡 8 - ((ابراهيم بن عقبه )): شيخ و برقى او را از اصحاب امام ابوالحسن هادى - عليهالسلام - بر مى شمارند. (297) او از امام ابوجعفر جواد و امام هادى - عليهماالسلام -روايت كرده است و سهل بن زياد و گروهى ديگر از اونقل حديث كرده اند.(298)

💡 1 - ((سيف بن عميره )) مى گويد: نزد ابوجعفر، منصور دوانيقى (دوّمين خليفه عباسى )بودم، آغاز به سخن نمود و به من گفت: اى سيف بن عميره ! ناگزير از آسمان به ناممردى از فرزندان ابوطالب، ندا شود.

💡 هـمـانـا جـابـر بـه ايـن اسـم نـامـيـده شـد بـه جـهـت ايـنـكـه نـيـكـوحـال و تـوانـگـر مـى كند مؤ منين را به علم خود و او دريايى است كه هرچه از او برداشتهشود تمام نشود و او است باب در زمان خود و حجت بر خلق از جانب حجة اللّه ابوجعفر محمّدبن على عليهم السلام.(48)

💡 وقتى از نزد وى بيرون آمدم، مطلبى را كه ذكر فرموده بود ثبت نمودم، و همواره چشمبه راه آن بودم، چيزى نگذشت تا اينكه ابوجعفر بيمار شد و درست در همان روز و ماه وسالى كه ذكر نموده بود رحلت كرده و در همانجا به خاك سپرده شد.(77)