لغت نامه دهخدا
گوی سیمین. [ ی ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) گوی سیم. گوی نقره گین. گوی که از سیم و نقره ساخته باشند. || و در شعر ذیل ظاهراً مراد زنخ است که به سیب و گوی تشبیه کنند. و از چوگان مراد زلف است:
گوی سیمین دارد و چوگان مشکین آن پسر
با چنین گوی و چنین چوگان کند جولان بری.سوزنی.|| کنایه از کره ماه است. ( برهان ) ( آنندراج ) ( بهار عجم ).
