جامعه شیعه نخاوله در مدینه منوره

[ویکی نور] جامعه شیعه نخاوله در مدینه منوره، از آثار ارزنده آقای ورنِر اِند (متولد 1937م) است که آن را حجت الاسلام رسول جعفریان (متولد 1343ش) از زبان انگلیسی به زبان فارسی ترجمه و با مقدمه و افزودن چند پیوست منتشر کرده است. در این اثر، پیدایش و تاریخ و همچنین وضعیت فعلی شیعیان مقاوم و مظلوم «نخاوله» در عربستان سعودی مورد بررسی دقیق و مستند قرار گرفته است.
این کتاب از مقدمه مترجم، متن مقاله و چند پیوست به ترتیب ذیل تشکیل شده است: 1. مصاحبه با شیخ محمد علی عمری، 2. حجاج ایرانی و شیعیان نخاوله، 3. گزارشی از وضعیت تشیع در مدینه، 4. وضعیت شیعه در عربستان.
درباره روش و محتوای این اثر چند نکته گفتنی است:
نویسنده افزون بر آن که برخی از نکات را برای توضیح متن در پاورقی ها (چه به صورت امتداد پاورقی های مؤلف و چه به صورت مستقل و با ستاره) آورده است، چهار پیوست را نیز که کمک قابل ملاحظه ای به شناخت وضعیت شیعیان مدینه- و عربستان- دارد، در انتهای کتاب ارائه کرده است

💡 رسول جعفریان، روحانی و پژوهشگر تاریخ ایران، در مورد مختار گفته است: «مختار چهره مقبولی در جامعه شیعه امامی داشته و از قدیم‌الایام تاکنون، نگاه منابع شیعی به وی مثبت بوده است. این به خاطر روایاتی بوده که از امامان دربارهٔ وی نقل شده است. در مقابل، منابع تاریخی مخالف شیعه که انعکاس دهنده دیدگاه اشراف کوفه و گرایش‌های اموی و زبیری‌اند، از همان عصر نخست به این سوی، از مختار یک چهره منفی ساخته‌اند و اتهاماتی مانند این که ادعای نبوت و مانند آن داشته به او وارد کرده‌اند که نه با عقل آدمی سازگار است و نه با منطق تاریخی در جامعه صدر اسلام. البته، مختار، شخصیت معصوم و غیرقابل ایرادی نیست؛ مردی سیاسی مانند بسیاری از سیاستمداران دیگر اما جانبدار اهل بیت است.»

💡 عباس زیدی می گوید که در مورد خشونت علیه جامعه شیعه، هم مراکز رسانه های دولتی و هم رسانه های خصوصی در پاکستان، سیاست توجیه و انکار را در پیش گرفته اند. او میگوید: "رسانه ها قتل شیعه را به یکی از سه روش گزارش می دهند: یا انکار میکنند، یا تیره و تار و مبهم میکنند و یا توجیه میکنند. منظور من از انکار این است که رسانه ها به صراحت یا بطور ضمنی ادعا می کنند که نه شیعیان بلکه "مردم"، "مردان"، "زائران" یا اقلیت "هزاره ها"  کشته شدند. این اتفاق زمانی می افتد که رسانه ها یا اصلاً قتل شیعیان را گزارش نکنند یا به عمد هویت مذهبی قربانیان شیعه را پنهان کنند. منظور من از مبهم کردن این است که رسانه ها قتل شیعیان را از منظر دوقطبی شیعه-سنی به  تصویر می کشند که در آن نشان داده می شود هر دو فرقه به یک اندازه در خشونت نقش دارند. منظور من از توجیه این است که رسانه ها شیعیان را به عنوان بدعت گذاران، اهانت کنندگان به مقدسات و عوامل تحریک کننده ای معرفی می کنند که به نمایندگی از قدرت های خارجی فعالیت می کنند و بنابراین مستحق خشونت هایی هستند که علیه آنها اعمال می شود."