امیر تبریزی

امیر تبریزی. [ اَ رِ ت َ ] ( اِخ ) خواجه امیربیک، فرزند امیرابراهیم بن زکریای کججی نطنزی تبریزی ( مهردار ). ازرجال عهد شاه طهماسب صفوی است. اصل وی از مهرانرود تبریز از اعقاب غیاث الدین تبریزی است. در دبیری و ریاضیات و نجوم دست داشته و شعر می سروده است. در اوایل عمر دو سال در بغداد وزیر غازی خان تکلو مهردار بوده و مدتی هم با شرکت خواجه غیاث الدین علی شیرازی وزارت شاه طهماسب را داشته و در تاریخ 957 هَ.ق. باتهام زندقه محبوس شده است و پس از آزادی و حبس مجدد در قلعه الموت در سال 983 درگذشته است. از اشعار اوست:
هیچکس ننشست پیش من که گریان برنخاست
در غمت نگریستم جایی که طوفان برنخاست.
آب و زمین دهر بدست تو داده اند
تخمی چنان بکار که بتْوانیش درود.
( از الذریعة قسم 1 از جزء 9 ص 99 ) ( از دانشمندان آذربایجان ص 51 ) ( از تذکره صبح گلشن ص 38 ) ( از آتشکده آذر چ شهیدی ص 28 ). و رجوع به تمام مآخذ مذکور وفرهنگ سخنوران شود.

خواجه امیر بیک فرزند امیر ابراهیم بن زکریای کججی نطنزی تبریزی از رجال عهد شاه طهماسب صفوی است.

💡 مظفرالدین‌شاه برای اینکه خاطرش از کار خانم باشی راحت باشد دستور داد که او را به عقد قهرمان خان حاحبی تبریزی، امیر آخور محمدعلی میرزا درآورند. قهرمان خان که مردی سالخورده بود از این فرمایش شاه بسیار خوشحال بود و در پوست خود نمی‌گنجید.