گوشمال خوردن

گوشمال خوردن. [ خوَرْ / خُرْ دَ ]( مص مرکب ) سیاست دیدن. تنبیه شدن. مالیده شدن گوش. آزاردن و تنبیه شدن را و در فرمان آمدن:
گر پند به گوش در نکردم
از زخم تو گوشمال خوردم.نظامی.هرکه به گفتار نصیحت کنان
گوش ندارد بخورد گوشمال.سعدی.سعدیا گر در برش خواهی چو چنگ
گوشمالت خورد باید چون رباب.سعدی.چو آهنگ بربط بود مستقیم
کی از دست مطرب خورد گوشمال.سعدی ( گلستان ).

( مصدر ) ۱ - مورد گوشمال واقع شدن. ۲ - ادب شدن تنبیه گردیدن تادیب شدن: گر پند بگوش در نکردم از زخم تو گوشمال خوردم. ( نظامی )

💡 ور به دندان گوید او بنما وبال پس ببینی تو ز دندان گوشمال

💡 متابعان تو ماندند و بس چنین بادا منازعان ترا گوشمال داد قضا

💡 رباب وار شدم خرسوار در صف لهو از آنکه چرخم بی گوشمال ننوازد

💡 پایمال از دست ظلمش گشته خلقی کاشکی پنجه های مرگ می دادی مر او را گوشمال

💡 دل گوشمال یافت ز سودای زلف او تا این سزا نیافت سزاوار ما نشد