گلاب پاچ

گلاب پاچ. [ گ ُ ] ( نف مرکب ) رجوع به گلاب پاش شود.

۱ - ( صفت ) آنکه گلاب پاشد. ۲ - ( اسم ) ظرفی بلورین و غیره دارای لوله که در آن گلاب ریزند و از لول. آن گلاب پاشند.

💡 کتایون می‌آورد همچون گلاب همی خورد با شوی تا گاه خواب

💡 همی گلاب اگر از رهت نیابد بو چو آب جوی بریزند بر گلش اخیار

💡 معجز خوبی نگر بیدل که هنگام سخن لعل خاموشش کشید از غنچهٔ گوهر گلاب

💡 چون در آتش گلاب میباید شد ناکامْ سپر بر آب باید انداخت

💡 هم سبزهٔ سرمست برُست ای ساقی هم گل به گلاب روی شست ای ساقی