گزر دشتی

گزر دشتی. [ گ َ زَ رِ دَ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) جزرالبرّی. زردک صحرایی. ریشه های ضخیم آن سفید است و در نواحی مرطوب آن را بعمل می آورند و خوراکی است و جنس پ.سکاکول در ایران به نام شقاقل مشهور است و با آن مربا تهیه میشود. ( گیاه شناسی گل گلاب ص 235 ). گیاهی است که اطباء آن را شقاقل گویند بغایت سودمند است مربا نیز از آن تهیه میکنند و آن را گزر برّی نیز مینامند. ( فرهنگ شعوری ج 2 ورق 308 ).

زردک صحرایی

💡 تا نه بس مدت چنان‌ گردد که با انصاف او آهوی دشتی امان یابد ز شیر مرغزار

💡 نبود به غیر سینهٔ خونین دلان حزین دشتی که لاله اش جگر داغدار بود

💡 هر کَفی خاک، که بَر عرصه‌ی دشتی بینی رخ ماهی بُوَد و فَرقِ شَهی عالی‌رآی

💡 یا کنار دشتی و دیوانه ای تا بگویم از جهان افسانه ای

💡 خوش آواز مرغی فزون از عقاب کجا خشک دشتی بدو دور از آب