کنیاک خوری

💡 اطلاق واژه کنیاک به یک نوشیدنی الکلی فقط زمانی امکان پذیر است که تحت شرایط خاص و در محل خاص در فرانسه تولید شده باشد.

💡 نزدیک به ۲۰۰ تولیدکننده کنیاک وجود دارد. طبق یک تخمین در سال ۲۰۰۸، درصد بزرگی از کنیاک—بیش از ۹۰٪ برای بازار آمریکا - فقط از چهار تولیدکننده می‌آید -

💡 کنیاک نوع برندی است و پس از تقطیر و در طول فرآیند سالخورده، همچنین اسم «او دو وی» می‌گیرد. این نوشیدنی با تقطیر دوباره ای شراب. این شراب از انگورهای رشد یافته که در هر یک از مناطق کشت خاص تهیه شده، تولید می‌شود.

💡 آنریت تئودورا مارکویچ تنها دختر ژوزف مارکویچ (۱۸۷۵–۱۹۶۹)، معماری کروات بود. پدرش در زاگرب، وین، و پاریس درس خوانده بود. او در ۱۸۹۶ میلادی همراه با همسر کاتولیکش، لویی-ژولی ووآزین (۱۸۷۷–۱۹۴۲) که اهل کنیاک بود، در پاریس ساکن شد.

💡 در ایران از آلبالو که میزان شکر زیادی ندارد (برای جبران این کمبود احتمالا از شکر سفید استفاده می‌شود.) برای تولید نوشیدنی الکلی استفاده می‌شود ولی نمی‌توان آن را کنیاک نامید و بهترین جایگزین آن برندی آلبالو است.

💡 در برخی از محافل اشرافی و سنتی اروپایی، کنیاک خوری به عنوان یک آداب و رسوم خاص در پایان وعده‌های غذایی رسمی شناخته می‌شود.

💡 او پس از اتمام مراسم طولانی و خسته‌کننده، با لذت به کنیاک خوری مشغول شد تا کمی از فشار روانی روزانه خود بکاهد.

💡 در فیلم‌های کلاسیک، صحنه‌های کنیاک خوری در کلوب‌های تاریک و قدیمی، معمولاً برای نشان دادن سبک زندگی مرفه و خاص شخصیت‌ها به کار می‌رود.