کعب پیاله

کعب پیاله. [ ک َ ب ِ ل َ / ل ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) آنچه حلقه مانند زیر پیاله یا فنجان سازند تا به زمین درست تواند نشست. ( آنندراج ):
کعب پیاله از کف او نشئه ریز شد
این جام را ز هر دو طرف می توان کشید.سید اشرف ( از آنندراج ).

آنچه حلقه مانند زیر پیاله یا فنجان سازند تا بزمین درست تواند نشست.

💡 مگر بر آب خود آیم ز خشکی روزه دو سه پیاله بباید مرا سراسر داد

💡 ساقی بکف پیاله و مطرب سرود گو عالم برقص و مستی، دوران بکام ماست

💡 ز دست خسرو مسکین پیاله ای بستان که او غلام شهنشاه هفت اورنگ است

💡 بهار رفت و به گلبانگ بلبلان چمن پیاله ای نکشیدیم در هوای خوشی

💡 خون در دل پیاله خورشید می کند سنگی که شیشه دل ما را شکسته است؟

💡 ای سیدا سریست به مفلس کریم را مینا به بزم آمد و سوی پیاله رفت