چهار تکبیر کردن. [ چ َ / چ ِ ت َ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) گزاردن نمازمیت. رجوع به چار تکبیر کردن شود. || ترک کردن. رها کردن. و ترک گفتن: پس چون بر ساحل محیط کرم تشنه روزی چند صبر کرد و اثر شفاء عارضه نمیدید، چهار تکبیر بر آن حضرت کرد و عنان عزیمت بر صوب غور و غزنین گردانید. ( تاریخ سلاجقه کرمان ).
گزاردن نماز میت. یا ترک کردن.
💡 زان دو محراب نشین هندو زنارپرست پیش کفار به دریوزه تکبیر شدیم
💡 زان که چشم بد بدان عارض رسد زود در ده بانگ تکبیر ای پسر
💡 هر یکی بر نیتی تکبیر کرد در نماز آمد به مسکینی و درد
💡 فراموشم نخواهی شد چو الحمد در آن دم که به تکبیر آوری باد
💡 سوسن با تیغ و سمن با سپر هر یک تکبیر غزا میکند
💡 تکبیر فتح گوید سیاره چون برانی با فکرت مصور با نصرت مجسم
