چامه دان

چامه دان. [ م َ / م ِ ] ( نف مرکب ) سخندان. بلیغ. زبان آور. || واعظ. خطیب. ( ناظم الاطباء ).

سخندان. بلیغ. زبان آور. یا واعظ. خطیب.

💡 دیوان او دربرگیرندهٔ دوهزار بیت است. بدر چاچی از پیروان توانای سبک خاقانی و چامه‌های او پیچیده و پرآرایه است.

💡 سپهبد بدو گفت: کای تیز هوش بخوان چامه ای را که گفتی تو دوش

💡 غفلت سردار اگر یک چامه بی... راند خامه در کش تا کی از... گان دفتر کند

💡 جهاندار ازان چامه و چنگ اوی ز دیدار و بالا و آهنگ اوی

💡 از من آن چامه را گرفت ز مهر که رساند به حضرت تو فراز