پوزش اندرگرفتن

پوزش اندرگرفتن. [ زِ اَدَ گ ِ رِ ت َ ] ( مص مرکب ) پوزش آغازیدن:
شهنشاه را شاد در بر گرفت
وز آن گفته ها پوزش اندرگرفت.فردوسی.و رجوع به پوزش شود.

پوزش اغازیدن

💡 پس رحمت خدا بر آن كس كه به استقبال توبه رود، و از گناهان خود پوزش طلبد، وپيش از آن كه مرگ او فرارسد، اصلاح گردد.)(11)

💡 ببدخیره دل هر که زو این شنود نیایش فزودند و پوزش نمود

💡 فرمود: چنانچه شخصى تو را بدگويى كند، و سپس برگردد و پوزش طلبد،عذرخواهى و پوزش او را پذيرا باش.

💡 لغزشهايش و سپس پوزش خواهى اش از آن لغزشها فراوان بود.

💡 یک رنگ شو نزاری در باز هر چه داری بر آستان مردان بنشین و پوزشی کن

💡 زین چو سگ را بوسه بر پوزش دهد گر بود شیری چه پیروزش کند