هزیمت گرفتن

هزیمت گرفتن. [ هََ م َ گ ِ رِ ت َ ] ( مص مرکب ) شکست خوردن. هزیمت شدن و گریختن:
گرفتند آن شاه را در میان
هزیمت گرفتند ایرانیان.فردوسی.چو دیوان بدیدند کردار اوی
هزیمت گرفتند ازکار اوی.فردوسی.هزیمت گرفت آن سپاه بزرگ
من از پس خروشان چو شیر سترگ.فردوسی.صبر هزیمت گرفت کز صف مژگان او
غمزه کمان درکشید فتنه کمین برگشاد.خاقانی.

شکست خوردن هزیمت شدن و گریختن

💡 نابرده یک‌ گروه غنیمت سوی خُتَن بردند صدگروه هزیمت سوی ختا

💡 هزیمت شد آن لشکر بی کران نماند هیچ بر دشت از آن جاودان

💡 هزیمت کن تو شیطان لعین را که تادیگر نیاید او کمین را

💡 سپس از طرف بستان رخت بربست هزیمت را پس از یکماه کامل

💡 چو آفتاب به شمشیر شعله برخیزد سپاه شب به هزیمت چو دود بگریزد

💡 برست آنکه ایشان و بر جای ماند سوی کوفه رخش هزیمت براند