نکو خوه

نکوخوه. [ ن ِ خوَه ْ / خُه ْ ] ( نف مرکب ) نکوخواه:
برنکوخوه به کف راد کنی خواسته بذل
به سر تیغ کنی خون بداندیش تلف.سوزنی.شود نکوخوه او برشده به جاه خطیر
فروفتاده بداندیش او به چاه خطر.سوزنی.

نکو خواه.

💡 آنی که ز جانم آرزوی تو نرفت از دل هوس روی نکوی تو نرفت

💡 بد نکردی و خود نکو دانی کاین نکوئی کجا فرستادی

💡 با آنکه نیست خوی توبا ما چنان نکو سر باری حدیث بد آموز خوشترست

💡 ولیکن در جواب آن راست گفتار نکو اندیشه ای کرده دگر بار

💡 تا که ایمانت شود محکم از او مهر او میدار در جانت نکو

💡 تن آسانی و بی غمی خو کنی نکو بشنو از من نه نیکو کنی