نامرادی بردن

نامرادی بردن. [ م ُ ب ُ دَ ] ( مص مرکب ) ناکامی کشیدن. حسرت کشیدن. تحمل رنج و نومیدی کردن:
اگر هرچه باشد مرادت خوری
ز دوری بسی نامرادی بری.سعدی.

( مصدر ) محروم ماندن ناکام بودن: اگر هرچه باشد مرادت خوری زدوری بسی نامرادی بری. ( سعدی )

💡 از نامرادی من بیچاره فارغی چون تو مراد خویش در آغوش کرده‌ای

💡 آن‌ کلاه نامرادی بر سر دانا نهد این قبای کامرانی در بر نادان‌ کند

💡 با نامرادی از همه کس زخم می خوریم ای وای اگر سپهر رود بر مراد ما

💡 همه احباب او در عیش و شادی دهد جان دشمنش در نامرادی

💡 نامرادی و مرادی این جهان تا بجنبی بگذرد در یک زمان

💡 گفتم نامرادی از چه خیزد؟ گفت از استعجال در مبرات.