نادید گشتن

نادید گشتن. [ گ َ ت َ ] ( مص مرکب ) ناپدید شدن. ناپیدا شدن. از نظر ناپدید شدن. پنهان شدن:
روز چون قارون همی نادید گشت اندر زمین
شب چو اسکندر همی لشکر کشید اندر زمان.فرخی.

💡 روز چون قارون همی نادید گشت اندر زمین شب چو اسکندر همی لشکر کشید اندر زمان

💡 نادیدن از فرط قرب بود و دیدن از نَحنُ اَقرَبُ. برای دیدست نادید و این رمزی عجب است.

💡 نیم روزان بر سر ما برگذشت چون به خاور شد ز ما نادید گشت

💡 گرفتند چندان بی اندازه چیز که نادید کس هم بنشیند نیز

💡 گر نادید دلم قد خرامان ترا چون عاشق شد میان پنهان ترا

💡 کسی کو روز این خورشید نادید بشب او شمع ما را او کجا دید