موعظه مؤمن ال فرعون

[ویکی فقه] موعظه مؤمن آل فرعون (قرآن). موعظه های مؤمن آل فرعون که در قرآن کریم به آن ها اشاره شده است عبارتند از:
موعظه و خیرخواهی مؤمن آل فرعون نسبت به قوم خویش:«یقَومِ لَکُمُ المُلکُ الیَومَ ظهِرینَ فِى الارضِ فَمَن یَنصُرُنا مِن بَأسِ اللَّهِ ان جاءَنا...•... یقَومِ انّى اخافُ عَلَیکُم مِثلَ یَومِ الاحزاب• ویقَومِ انّى اخافُ عَلَیکُم یَومَ التَّناد• وقالَ الَّذى امَنَ یقَومِ اتَّبِعونِ اهدِکُم سَبیلَ الرَّشاد• مَن عَمِلَ سَیّئَةً فَلا یُجزَى الّا مِثلَها ومَن عَمِلَ صلِحًا مِن ذَکَرٍ او انثى وهُوَ مُؤمِنٌ فَاولکَ یَدخُلُونَ الجَنَّةَ یُرزَقُونَ فیها بِغَیرِ حِساب؛
غافر/سوره۴۰، آیه۲۹.
خیرخواهى مؤمن آل فرعون نسبت به موسی علیه السلام مبنى بر خروج وى (از شهر) جهت نجات خود از اقدام قتل فرعونیان:«وجاءَ رَجُلٌ مِن اقصَا المَدینَةِ یَسعى قالَ یموسى انَّ المَلَا یَأتَمِرونَ بِکَ لِیَقتُلوکَ فَاخرُج انّى لَکَ مِنَ النصِحین؛
قصص/سوره۲۸، آیه۲۰.
۱. ↑ غافر/سوره۴۰، آیه۲۹.
...

💡 روزى مجمعى آراسته شد و در آن جمعى نشسته، يكى از آنان كه بر صدر مجلس نشستهبود، آغاز نصيحت و موعظه كرد، در اثناى گفتگو گفت كه به جان آمدم، از بس كه زحمتكشيدم و كار كردم و شكم خورد يكى از حاضرين كه در پايين مجلس نشسته بود، گفت:آقاى من، حالا مدتى امر را بر عكس گذشته كنيد، گفت: چه كنم ؟ گفت: شكم كار بكند وشما بخوريد.

💡 امام زين العابدين عليه السّلام در هر جمعه كه در مسجدالنبى مردم را موعظه مىفرمود، ضمن بياناتشان مواردى را كه انسان در قبر مورد سؤال قرار مى گيرد برشمرده و به مردم هشدار مى دادند. از جمله:

💡 (آيت الله حاج شيخ حيدر على محقق ) در مصاحبه با مجله حوزه فرمودند: قسمتى از متاجررا خدمت (آقا سيد مهدى در چه اى ) خواندم، ايشان روزى در مقام موعظه به شاگردانفرمودند: تمام همت خود را بر تحصيل تواءم با تقوا قرار دهيد.

💡 و اشاره به كلمه (هذا) اشاره به معارفى است كه هود آورده و مردم آن را وعظ ناميدند ومعنايش اين است كه اين دعوت به توحيد و موعظه كه تو بدان دست زدهاى، جز همان عادتگذشتگان از اهل اساطير و خرافات چيز ديگرى نيست و اين سخن مانند همان سخنى است كهاز ديگران حكايت كرده و فرموده است: (ان هذا الا اساطير الاولين ).

💡 6- من در اينجا ناگزير از تذكرى هستم كه ممكن است حتى ناگوار نيز باشد، اما چاره اىاز آن نيست، مشاهده مى شود كه در پاره اى از جلسات نسبت به مقام علم و علماء واهل منبر و موعظه، احترام لازم و تقدير و برخورد شايسته صورت نمى گيرد.