ملک زدای

ملک زدای. [ م ُ زَ / زِ ] ( نف مرکب ) از میان بردارنده ملک. نابودکننده سلطنت:
ای ملک زداینده هر ملک زدایان
ای چاره بیچاره و ای مفزع زوار.
منوچهری ( دیوان چ دبیرسیاقی چ 1 تهران ص 126 ).
عدو ببندند از حمله های دهرنورد
جهان بگیرند از تیغهای ملک زدای.عثمان مختاری ( دیوان چ همایی ص 512 ).

از میان بر دارنده ملک. نابود کننده سلطنت.

💡 شد از جودت فکر ظلمت زدای همه نور حکمت ز سر تا به پای

💡 از دوده عداوت و، جهلست ظلمتش شمع محبت آمده ظلمت زدای او

💡 گو صیقل تیغ جان زدای غم دوست بزدای ز زنگ هستی آئینه من

💡 دست به رادی گشای طبع به شادی زدای روز به دولت شمر عمر به راحت گذار

💡 روشن شبی که شمع شبستان من شوی ظلمت زدای کلبه احزان من شوی

💡 صائب به غیر سیه پرجوش عشق نیست امروز ساغری که شود غم زدای من