معصیت فرمای

معصیت فرمای. [ م َ ی َ ف َ ] ( نف مرکب ) آنکه معصیت فرماید. آنکه به ارتکاب گناه وادارد:
تن من است چو سلطان معصیت فرمای
من از قیاس غلام مطیع سلطانم.سوزنی.و رجوع به معصیة شود.

آنکه معصیت فرماید آنکه به ارتکاب گناه وا دارد.

💡 و خدا گفت: ای آدم جزاء هر گناه را همان یک معصیت می‌نویسم و پاداش هر عمل نیکو را از ده تا هفتصد برابر.

💡 و گفت: هرآن معصیت بنده را به حق نزدیک گرداند که اول آن ترس بود و آخر آن عذر.

💡 ای خردمند طاعت من کن / تا کی آخر تو معصیت ورزی // زین سپس عمر با تو سر بکنم / چون مرا گفته اند با خر، زی!

💡 معصیت چون باد تندست و تو چون نال ضعیف بر مده خرمن به باد و بر مده آتش به نال

💡 این ای صاحب عصر و زمان کز معصیت(صامت) شده آهش جهان افروز اشک دید طوفان را

💡 و الله گفت: ای آدم جزاء هر گناه را همان یک معصیت می‌نویسم و پاداش هر عمل نیکو را از ده تا هفتصد برابر.