مسیب بن نجبه

[ویکی شیعه] مُسیَّب بن نَجَبة بن ربیعه فزاری(فرازی)( شهادت ۶۵ق)، از تابعین و از یاران امام علی (ع) و یکی از رهبران قیام توابین. او در جنگ قادسیه و فتح عراق، شرکت داشت. در جنگ های امام علی (ع) همراه ایشان بود. او از دعوت کنندگان امام حسین(ع) به کوفه بود ولی در واقعه کربلا حضور نداشت. چند سال بعد به همراه سلیمان بن صرد خزاعی، عبدالله بن سعد ازدی، عبدالله بن وال تمیمی و رفاعة بن شداد بجلی قیام توابین را رهبری کرد و در جنگ عین الورده پس از کشته شدن سلیمان بن صرد، پرچم نبرد را به دست گرفت و جنگید تا کشته شد.
نام او در تاریخ به انواع مختلفی نوشته شده است: مسیب بن نجیبه، مسیب بن نجیه، مسیب نجبه، مسیب بن نجبه فرازی.
مسیب یکی از رؤسای کوفه و بزرگان شیعه و از اصحاب امیرالمؤمنین (ع) و امام حسن (ع) و امام حسین (ع) بود. وی از بزرگان تابعین بود و زهاد عصر و شجاعان قوم خود به شمار می ‏آمد و در جنگ‏های جمل، صفین و نهروان در رکاب امیرالمؤمنین (ع) جهاد کرد. وی در جنگ قادسیه و فتح عراق، شرکت داشت.

💡 پس از مرگ ارباب روستا زن فرنگی او به کمک مباشر شرورش غلام از پسران بابا سبحان(جعفر والی): صالح (بهروز وثوقی) و مسیب (فرامرز قریبیان)، که روی زمین مزروعی او کار می‌کنند، می‌خواهد زمینش را به او باز پس بدهند. صالح و مسیب امتناع می‌کنند؛ اما می‌پذیرند که اجارهٔ زمین را در موعد مقرر بپردازند. کینهٔ مباشر(جلال پیشواییان) از مسیب به دلیل علاقهٔ ناکام او به شوکت (فرزانه تأییدی)، همسر مسیب، است. نزاع او و نوچه‌هایش بر سر زمین منجر به مرگ مسیب و زخمی شدن صالح می‌شود. صالح که بر اثر نزاع با غلام و اصابت ضربهٔ بیل بر سرش تعادل روانی خود را از دست داده‌است غلام را در میدان آبادی به قتل می‌رساند و خود نیز به دست ژاندارم‌ها دستگیر و روانهٔ زندان مرکز می‌شود.

💡 ای مسیب ز جهان سوی جنان در سفرم شده پرخون جگرم