مرغ توفان دیومدی ترسو

💡 فروغ خویش سیلاب بنای شمع می‌باشد به غارت رفتهٔ توفان طبع روشن خویشم

💡 بی روی تو گر گریه به اندازه‌ کند چشم بر هر مژه توفان دگر تازه ‌کند چشم

💡 هر نفس شوری دگر در دل قیامت می‌کند اینقدر توفان نمی‌دانم چه سان دزدیده‌ام

💡 معجزم بین که به توفان خزانی خونین بلبلی مست گلم وین همه دستان گویم

💡 غمکدهٔ چشم را، دیدهٔ گریان شکست سست‌بنا‌خانه‌ام، از نم توفان شکست

💡 جنون عشق توفان می‌کند در پردهٔ شوقم گریبان می‌درٌد از بند بند نی دم نایی