محمدسعید اشرف مازندرانى

[ویکی فقه] اَشْرَف ِ مازَنْدَرانی، محمد سعید (د ۱۱۱۶ق /۱۷۰۴م )، ادیب، خطاط، نقاش، فقیه و شاعر دربار اورنگ زیب و عظیم الشأن گورکانی.
وی فرزند محمد صالح مازندرانی و از سوی مادر نوه محمد تقی مجلسی اصفهانی است.
نصرآبادی، محمدطاهر، ج۱، ص۱۸۱، تذکره، تهران، ۱۳۱۷ش.
وی افزون بر دانش اندوزی از محضر پدر و دایی خویش، محمد باقر مجلسی، به درک محضر میرزا قاضی، شیخ الاسلام اصفهان و آقا حسین خوانساری معروف به محقق خوانساری نیز نایل آمد.
آرزو، علی، ج۱، ص۱۴۳، مجمع النفائس، به کوشش زیب النساء سلطان علی، تهران، ۱۳۵۶ش.
اشرف پس از درگذشت دو تن از عزیزان خویش، نخست محمد رفیع فرزند خردسالش، و سپس محمدتقی مجلسی، نیای خود که تأثیری ژرف بر وی نهاد،
اشرف مازندرانی، محمدسعید، ج۱، ص ۱۱۸- ۱۲۵، دیوان، به کوشش محمدحسن سیدان، تهران، ۱۳۷۳ش.
...

💡 آخوند و آيه الله مازندرانى در نامه اى به مجلس شوراى ملى از نمايندگان مجلس مىخواهند كه به سبب ضديت تقى زاده با اسلام از ورودش به مجلس جلوگيرى كنند.

💡 62. عنايت باب الحوائج ابوالفضل العباس عليه السلام به جواندانشجوى مازندرانى

💡 شيخى است پيرمرد، مازندرانى، ايشان بى سبب به خوش بين نبود، چند سالى شايدخوش بين نبود، حتى به بعضى ها مى گفت به درس امام نرويد.

💡 در دهم صفر 1327 ق. از آخوند و مازندرانى درباره حقوق اقليتهاى مذهبىسوال مى شود. آنها پاسخ مى دهند:

💡 مرحوم مازندرانى به اين دو نفر مى گفته است: آيا اجراء دستور من لازم است يا خير؟ آنهاجواب مى دادند: بلى، البته كه لازم است.

💡 آخوند پس از رحلت ميرزا حسين تهرانى در سال 1326 - كه در تمام دوران مبارزه همدوشاو مى رزميد - با توان بيشتر با كمك شيخ عبدالله مازندرانى به هدايت مشروطه پرداخت.