قضیه شخصیه

[ویکی فقه] قضیه شخصیه، به معنای قضیه حملیه دارای موضوع جزئی، یا شرطیه دارای اتصال یا انفصالِ مقیّد به حالت یا زمان معیّن و خاص است.
قضیه شخصیه، هم از اقسام قضایای حملیه است و هم قضایای شرطیه. اما با توجه به ماهیت قضیه حملیه و شرطیه، معنای قضیه شخصیه در این دو، تا حدودی متفاوت است.
فرق قضایای شخصیه حملی و شرطی
در قضیه حملیه، موضوع محور تقسیم قضیه به شخصیه و غیر آن است اما در قضیه شرطیه که موضوع، مطرح نیست، مقدّم و تالی، و اتصال یا انفصال بین آن دو، محور تقسیم است. به همین سبب، دو اختلاف بین حملیات و شرطیات وجود دارد: ۱. قضیه حملیه چهار قسم پیدا می کند: شخصیه، مهمله، طبیعیه و محصوره. اما قضیه شرطیه سه قسم پیدا می کند: شخصیه، مهمله و محصوره. وجود قضیه طبیعیه در شرطیات منتفی است، زیرا طبیعیه یکی از اقسام قضایا است به اعتبار این که موضوع، مفهوم موجود در ذهن است؛ ۲. شخصیه یا مهمله یا محصوره بودن قضیه حملیه به لحاظ موضوع قضیه است، ولی در شرطیه به لحاظ نحوه اتصال یا انفصال مقدّم و تالی است.
قضیه شخصیه حملیه
قضیه شخصیه حملیه، قضیه ای است که موضوع آن جزئی (غیر قابل صدق بر امور متعدد) باشد. مثل: "زیدٌ کاتبٌ" (قضیه شخصیه حملیه موجبه) و "زیدٌ لیس بکاتبٍ" (قضیه شخصیه حملیه سالبه).
قضیه شخصیه شرطیه
...

💡 با توجه به این ماده مشخص می‌شود که ازدواج این دو زن و مرد فرانسوی تابع قانون مملکت متبوع خودشان (فرانسه) خواهد بود، چون ازدواج جزو احوال شخصیه است.

💡 فصل سوم: حریّت شخصیه: یعنی هرکس آزاد است مگر به حقوقی که در قانون آمده‌است

💡 ایرانیان زرتشتی، کلیمی، و مسیحی تنها اقلیت‌های دینی شناخته می‌شوند که در حدود قانون در انجام مراسم دینی خود آزادند و در احوال شخصیه و تعلیمات دینی بر طبق آیین خود عمل می‌کنند.

💡 در ۲۷ خرداد ۱۳۰۷ قراردادی میان ایران و اتریش بسته شد که بنابر آن، دو کشور درباره اقامت شهروندان یکدیگر، همان رفتاری را بکنند که با شهروندان کشورهایی می‌کنند که با آنها رابطه «کامله‌الوداد» دارند. همچنین احوال شخصیه (ازدواج، طلاق، ارث و... ) شهروندان هر یک از دو کشور در خاک دیگری، بر اساس قوانین خودشان باشد.

💡 ایرانیان زرتشتی، کلیمی و مسیحی تنها اقلیت‌های دینی شناخته می‌شوند که در حدود قانون در انجام مراسم دینی خود آزادند و در احوال شخصیه و تعلیمات دینی بر طبق آیین خود عمل می‌کنند.