قصص ابلیس

[ویکی فقه] قصص ابلیس، آیات گزارشگر نقش ابلیس در ماجرای هبوط حضرت آدم را می گویند.
گفته شده « ابلیس » از لغت یونانی «دیابلوس» به معنای «نمام» و «مفتری» است. فیروزآبادی در کتاب قاموس می گوید: ابلیس از ماده «بلس» است؛ یعنی کسی که نیکی نزد او نباشد یا کسی که از او بدی به مردم رسد.
اعجمی بودن
فیروزآبادی سپس می افزاید: شاید «ابلیس» کلمه اعجمی باشد.اما زمخشری و صاحب لسان العرب به اعجمی بودن «ابلیس» تصریح کرده اند. در متون یونانی انجیل، غالبا «ابلیس» به صیغه جمع استعمال شده است.
در قرآن
مراد از ابلیس در قرآن مجید، موجودی است زنده، باشعور، مکلف، نامرئی و فریبکار که از امر خداوند سرپیچی کرد و به آدم سجده نکرد و در نتیجه رانده و مستحق عذاب و لعن شد.در قرآن اغلب از «ابلیس» به « شیطان » تعبیر شده و فقط در یازده جا کلمه «ابلیس» به کار رفته است. در تمام موارد بیان داستان حضرت آدم - جز یک مورد - از ابلیس سخن به میان آمده است؛ با این توضیح که همه فرشتگان به فرمان پروردگار به آدم سجده کردند؛ اما ابلیس خودداری کرد و متکبرانه گفت: آفرینش من از آتش و آفرینش آدم از خاک است؛ من بر او برتری دارم و نباید به او سجده کنم.خداوند نیز او را از درگاه خود راند و فرمود: «تا روز جزا لعنت من بر او باد! » ابلیس نیز گفت: من نیز در مقام گمراه کردن بنی آدم برخواهم آمد و جز بندگان مخلصت هیچ کس از وسوسه من سالم نخواهد ماند. او به وسوسه آدم و حوا پرداخت و وسیله بیرون راندن ایشان را از بهشت فراهم کرد. این قصه در سوره های بقره، اعراف، حجر، بنی اسرائیل، کهف، شعراء و ص مسطور است.قرآن مجید در یک مورد دیگر از ابلیس بدون اشاره به داستان حضرت آدم علیه السّلام یاد کرده است؛ آن جاکه می فرماید: «ابلیس گمان خود را درباره ایشان (مردم سبا ) محقق ساخت و او را جز عده ای از مؤمنان پیروی کردند»..

💡 صد هزار ابلیس لا حول آر بین آدما ابلیس را در مار بین

💡 عاقبت ابلیس شد فرمان برش گشت چون باد ای عجب خاک درش

💡 ز اول نفس، تا دم واپسین؛ بود کار ابلیس با هر کس این

💡 مخور گول ابلیس تا جان دهد هر آن کس که دندان دهد نان دهد

💡 بر اولاد آدم ز تلبیس کرد همه آن که با آدم ابلیس کرد

💡 بود ابلیس لعین از نور ونار آدم از روی حقیقت در غبار