قافیه ٔ شایگان

قافیه شایگان. [ ی َ / ی ِ ی ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) قافیه ای که مشتمل باشد بر ایطای جلی که حرف زائد را با اصلی قافیه گردانند چنانکه دلیران و مردمان را با جان و زمان یا آهنین و رنگین را با نسرین و چین یا خندان و گریان را با کمان و مکان یا خوردن و خفتن را با گلشن و سوسن قافیه آرند و شایگان در فارسی کاری که بحکم حاکم کنند بی مزد و منت و بهندی بیگار گویند چون کار بیگار زشت و خراب باشد همچنین این قسم قوافی نیز بسبب بی اهتمامی و زشتی به آن کار شباهت دارد لهذا این را نیز شایگان نام نهادند. ( آنندراج ) ( غیاث ). آن قسم از پس آوند که در آن حرف زائد را با حرف اصلی قافیه کنندمانند دلیران با جان و رنگین با نسرین و خفتن با گلشن و جز آن. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به شایگان شود.

قافیه ای که مشتمل باشد بر ایطای جلی که حرف زائد را با اصلی قافیه گردانند.

💡 پس از سپری کردن دوران زندان شایگان ناگزیر شد، ایران را به سوی آمریکا ترک گوید.

💡 تقی شایگان (درگذشتهٔ ۱۶ فروردین ۱۳۲۲) موسیقی‌دان و نوازندهٔ ویلن اهل ایران بود.

💡 چو مفلسی که فتد گنج شایگان به کف او نهفته است دلم، داغ بیکرانش و لرزد

💡 کسی که نیست در او لطف و مردمی و کرم مرا از آن چه که صد گنج شایگان دارد

💡 داریوش شایگان در طول دوران فعالیت خود کتاب‌های بسیاری را تالیف و ترجمه کرد که بیشتر آنها در ایران نیز چاپ شده‌اند:

💡 ملک و گنج شایگان آورده‌ای زیر نگین شاد و برخوردار باش از ملک وگنج شایگان