فعلیت بهشت

[ویکی فقه] فعلیت بهشت (قرآن). از برخی تعابیر بکار رفته در قرآن مجید، مانند اعداد جنت برای متقین و دوزخ برای کافرین و یا مشاهده دوزخ و جنت و دخول به آن استفاده می شود که بهشت موعود، در حال حاضر مخلوق و موجود است.
بهشت موعود، در حال حاضر موجود و خلق شده است:
← آیه اول
بهشت، مهیا و آماده برای ورود مؤمن آل یاسین:•«قیل ادخل الجنة قال یــلیت قومی یعلمون:(سرانجام او را شهید کردند و) به او گفته شد: «وارد بهشت شو!» گفت: «ای کاش قوم من می دانستند...» خطاب در این آیه به رجل نامبرده است- به طوری که از سیاق برمی آید- اشاره می کند به اینکه مردم قریه آن مرد را کشتند، و خدای تعالی از ساحت عزتش به وی خطاب کرد که داخل بهشت شو.بنا بر این مراد از" جنت" بهشت برزخ است نه بهشت آخرت. و اینکه: بعضی از مفسرین گفته اند:" منظور بهشت آخرت است، و معنای آیه این است که: به زودی در قیامت به او گفته می شود داخل بهشت شو، و اگر عبارت را به ماضی آورد، و فرمود:" قیل- به او گفته شده" برای این است که بفهماند این دستور محققا صادر می شود" صحیح نیست، و خود را بی جهت و بدون دلیل به زحمت انداختن است.بعضی دیگر گفته اند:" خدای تعالی او را به آسمان برد، و در آنجا به وی گفته شد:داخل بهشت شو، در نتیجه او هم چنان زنده است و تا روز قیامت در بهشت متنعم خواهد بود" و این وجه هم مثل وجه قبل صحیح نیست.بعضی هم گفته اند:" گوینده" ادخل الجنة" خود مردم بودند که در هنگام کشتن او به عنوان استهزا به او گفته اند:" ما تو را می کشیم و لحظه ای بعد داخل بهشت شو" اشکال این وجه این است که: با خبری که دنبالش خدای تعالی داده و فرموده:" قالَ یا لَیتَ قَوْمِی یعْلَمُونَ...- گفت ای کاش مردم می فهمیدند که چگونه خدا مرا بیامرزید، و از محترم اینم قرار داد" نمی سازد، چون ظاهر این خبر این است که: وی بعد از شنیدن ندای " ادْخُلِ الْجَنَّةَ" آرزو کرد ای کاش قومم حال و وضع مرا می دانستند. و اگر جمله " ادْخُلِ الْجَنَّةَ"کلام مردم در هنگام کشتن او بوده باشد، دیگر موردی برای این آرزو نمی ماند. جالب اینکه این تعبیر نشان می دهد که شهادت این مرد مؤمن همان، و داخل شدن او در بهشت همان، آن چنان فاصله میان این دو کم و کوتاه بوده است که قرآن مجید در تعبیر لطیفش به جای ذکر شهادت او دخول او را در بهشت بیان کرده، و چه نزدیک است راه بر شهیدان، راه بهشت و سعادت جاویدان! روشن است منظور از بهشت در اینجا بهشت برزخی است، چرا که هم از آیات و هم از روایات استفاده می شود که بهشت جاویدان در قیامت نصیب مؤمنان خواهد شد همانگونه که دوزخ نیز در مورد بدکاران چنین است.بنا بر این بهشت و دوزخ دیگری در عالم برزخ است که نمونه ای از بهشت و دوزخ رستاخیز می باشد، چنان که در روایت امیر مؤمنان علی ع در مورد قبر وارد شده است:القبر اما روضة من ریاض الجنة او حفرة من حفر النیران:" قبر یا باغی از باغ های بهشت است یا حفره ای از حفره های دوزخ "! و اینکه بعضی احتمال داده اند این جمله اشاره به خطابی است که در روز قیامت به این مؤمن با شهامت و ایثارگر می شود، و جنبه مستقبل دارد نه حال، بر خلاف ظاهر آیه است.

💡 به نظر می‌آید حتی امروزه نیز چنین باشد. یعنی «من» هر انسان و همچنین «من»‌های یک جامعه برای اینکه بتواند امکان بُروز بیابد و به فعلیت برسد، چاره‌ای جز این ندارد که متوسل به فلسفه شود. چرا که:

💡 تکنیکی که بر پایه آن خصیصه‌های روان و شخصیت یک بزهکار یا بزهکاران بر ریشه رفتارهای فعلیت یافته در ارتکاب بزه پیش‌بینی می‌شود.

💡 در زبان‌شناسی جدید، پس از فردینان دو سوسور گفتمان به معنای کاربرد فردی زبان یا فعلیت یافتن زبان به کار رفت.

💡 تک فعلیت کاهش می یابد،که به این رویداد،فروپاشی تابع موج کوانتوم میگویند.اما پرسش بزرگی که بدون پاسخ مانده است،این است:این اتفاق چگونه روی می دهد؟

💡 ارسطو هستی‌ها (entities) را «اوسیا» (ذات الهی) می‌نامد، و نقش صورت جوهری، به معنای جوهر نخستین و در مرحله فعلیت را روشن ساخته‌است.