فرس طنبور

فرس طنبور. [ ف َ رَ س ِ طَم ْ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) خرک طنبور. رجوع به معانی فرس شود.

خرک طنبور

💡 تن تو هست چو طنبور تار آن رگ جان بزودیت شود این تار پاره زان طنبور

💡 على (عليه السلام ) فرمود: طنبور هنگاتم زدنش در صداى مخصوصش مى گويد:

💡 دریوزه چشم داریم از کاسه‌های طنبور درحق ما بلند است دست دعای مطرب

💡 شاهانه خورد باید مهی را به های و هوی طنبور و ارغنون و دف و نی بیاورید

💡 نذرکردم صنما چون مه شوال آید نقل و می آرم و طنبور و نی و رامشگر

💡 ساقی بیار باده که عید صیام رفت وز دیدن تو ناله ی طنبور شد بلند