عیاشی محمد بن مسعود

عَیّاشی، محمد بن مسعود ( ـ ح ۳۲۰ق)
فقیه، مفسر و محدث شیعی. اهل سمرقند و در ابتدا پیرو مذهب تسنن بود. شاگرد کلینی و استاد کشی بوده است. در فهرست ابن ندیم ۱۵۷ جلد از آثار او ذکر شده است. از آثارش: تفسیر عیاشی؛ در تفسیر روایی قرآن، تحقیق هاشم رسولی محلاتی (قم، ۱۳۸۰ق)؛ التوحید و الصفه، الصلوة، الزکوة؛ فضائل القرآن؛ المناسک؛ و العالم و المتعلّم.

[ویکی نور] محمد بن مسعود بن محمد بن عیاشی سمرقندی کوفی، کنیه اش ابوالنضر و معروف به «عیاشی»، فقیه بزرگوار و عالم وارسته ای است که در رشته های: فقه، ادب، حدیث و تفسیر تبحر فراوان داشته است.
او از اعیان علما و از اکابر فقهای شیعه در عهد مرحوم ثقة الاسلام کلینی و استادِ کلینی بوده است.
عیاشی در آغاز با توجه به محیط نشو و نمای خود که حدود سمرقند و بخارا بوده و اکثر ساکنان آن دیار از فقه اهل سنت پیروی می کردند، پیرو مکتب فقهی اهل سنت بود، ولی در اثر مطالعه و ممارست در کتابهای شیعه، توفیق نصیب او گردید و مکتب پر فیض فقه جعفری را پذیرفت و تمامی تَرکۀ پدر را که بالغ بر سیصد هزار دینار بود در راه علم و نشر حدیث انفاق و خرج نمود.
گویند خانه اش همانند مسجد پر از جمعیت قاری، محدث، عالم، دانشجو و مفسر می گردید.
در آن خانه یکی به تألیف، دیگری به مقابله و جمعی به دست نویسی و جمعی به تعلیقه و حاشیه پردازی اشتغال می ورزیدند. او را دو گونه مجلس بود، یکی برای عوام و توده مردم و دیگری برای خواص و دانشجویان علوم و معارف اسلامی.
مرحوم مدرس، صاحب ریحانه الأدب درباره وی می نویسد:

💡 مور پنج بار نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شده‌است؛ بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای شب‌های عیاشی و ساعت‌ها و بهترین بازیگر نقش اول زن برای پایان رابطه (۱۹۹۹) و دور از بهشت که درنهایت برای هنوز آلیس این جایزه را کسب کرد.

💡 از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به عیاشی، خشم و سه‌شنبه، پس از کریسمس اشاره نمود.

💡 از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به مبارز سرخ‌پوست، دختری با چکمه‌های زرین و مجلس عیاشی مردگان اشاره نمود.

💡 تای بور از بوستون گلوب (روزنامه) از بازی لئوناردو دی‌کاپریو تمجید ویژه ای کرد و گفت: «شگفت‌انگیز، تنها کلمه ای است که می‌تواند این بازی را توصیف کند؛ بهترین فیلم گتسبی تا اکنون؛ فوق بشری در جذابیت و ارتباطات، میزبان عیاشی‌های فراتر از تصور؛ و در قلب گتسبی، فریبکاری ناامن که امیدش به عشق دیزی است».

💡 طبق اساطیر قدیمی، جادوگران شبها گردهم آمده و در بالای یکی از تپه‌های بودا، جزایر دانوب یا در حاشیهٔ جنگلها به عیاشی و پایکوبی می‌پرداختند. گلرت که در کنار دانوب سربرآورده، مشهورترین جای این گردهمایی‌ها در کل کشور و اروپا بوده‌است و در قرن هفدهم تپه شاهد چندین فقره دادگاه مجازات جادوگران بوده‌است.

💡 اما پارس‌ها چگونه می‌توانستند در این نوع عیاشی از یونانیان درس بگیرند درحالی‌که کمابیش همه می‌دانند که پارس‌ها مدت‌ها پیش‌از آن‌که چشمشان به دریای یونان افتد، پسرانشان را اخته می‌کردند؟ ویلم فلور می‌گوید: «دربار هخامنشی تنها بخشی از خواجه‌هایش را از خارج از سرزمین خود، پارس، فراهم می‌آورد.