عمد معنوی

عمد معنوی. [ ع َ دِ م َ ن َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) ( اصطلاح تصوف ) عبارت است از روح عالم و قلب آن و نفس آن. و آن حقیقت انسان کامل است. ( از کشاف اصطلاحات الفنون ).

در اصطلاح صوفیه عبارتست از روح عالم و قلب آن و نفس آن

💡 در آنزمان که شود وصل معنوی حاصل بصورت ار نشوی زائر مزار چه غم

💡 نه فقر صورتی که بود همعنان کفر بل فقر معنوی که بدو فخر انبیاست

💡 گشت غالب چونکه سرِّ معنوی شاه دل در ملک جانت شد قوی

💡 در بهشت معنوی باشد دلش هر که را میلش به سوی یار ماست

💡 چشم دل بینای سر معنوی است که ز عکس دوست نورش بس قوی است

💡 محرومی از وصال پریزاد معنوی صائب گناه دیده صورت پرست توست