عسس باشی

عسس باشی. [ ع َ س َ ] ( ص مرکب، اِ مرکب ) رئیس عسسان. رئیس شبگردان. ( فرهنگ فارسی معین ). و رجوع به عسس شود.

( اسم ) رئیس شبگردان.

💡 چنان مباش که بردوش خاک باشی بار که باغبان شجر بی ثمر نمی خواهد

💡 چو در خیال در آئی همین تو باشی تو که در مقام فنا ما و او نمی‌گنجد

💡 من از جهان بجز از وصل تو نمی خواهم مراد من ز جهان آنکه تا مرا باشی

💡 ز آب چشمهٔ چشمم گهی شوی آگاه که شام غم نفسی همنشین ما باشی

💡 لذات جهان چشیده باشی همه عمر با یار خود آرمیده باشی همه عمر

💡 یار چون حیران خویشم دیدگفت از عین ناز ای اسیری تا بکی باشی چنین حیران ما