عرف صحیح

[ویکی فقه] عرفِ غیر مخالف با احکام شرعی را عرف صحیح گویند.
عرف صحیح، روش گفتاری یا کرداری رایج میان مردم است که با احکام شرع مخالفتی نداشته و باعث از بین رفتن مصلحتی و یا به وجود آمدن مفسده ای نمی گردد، مثل: متعارف شدن معنایی برای یک لفظ که غیر از معنای لغوی آن است، و یا رسم شدن پرداخت بخشی از مهریه هنگام عقد، و یا هدیه دادن لباس و زیور آلات به خانم ها در دوران نامزدی.

💡 وگفت: هر کرا فکرتی صحیح بود نطق او از صدق بود و عمل او از اخلاص.

💡 ای شعر خوشت نتیجه ی جان سخن الفاظ صحیح تست برهان سخن

💡 شرع رو کرد بزهد و ورع و تقوی و گفت که نکو گفت و صحیح است مر این نقل و اثر

💡 این که دل دیده شکست از تو درستست درست این که بیمار تو گردیده صحیح است صحیح

💡 نبود عجب که منت آسودگی کشم زخم صحیح ناشده در زیر مرهم است

💡 اگر صحیح طراوت نبینیم عجبی نیست نماند رنگ برویم که پاره جگر آمد