طاق مینائی

طاق مینائی. [ ق ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه است از آسمان و روزگار و چرخ:
عقل کل را آبگینه ریزه در پای اوفتاد
بس که سنگ تجربت برطاق مینائی زدم.سعدی.

💡 مینائی سپهر ز خمخانة عقول آورده کم به نشئة طبعت دگر شراب

💡 عشق بزمیست که هر لحظه در آن صد ساغر پر شود از می و خالی نشود مینائی

💡 تا توانی مزن اینحقۀ مینائی را جز ولای شه دین مهر تولای دگر

💡 گر موسی سینائی ور عیسی مینائی از جام تمنائی دامن همه تر دارد

💡 نه پر ز خون جگرم از سپهر مینائی است هلاک جانم ازین بیوفای هر جائی است