صنوبر فکن

صنوبرفکن. [ ص َ / ص ِ ن َ / نُو ب َ ف َ / ف ِ ک َ ] ( نف مرکب ) فکننده صنوبر. افکننده صنوبر. از پا دراندازنده صنوبر. || معشوق که قامتش در موزونی به از صنوبر است:
به دو نرگس به دو سنبل به دو گل
بر سر سرو صنوبرفکنت.خاقانی.

فکننده صنوبر

💡 نه چمن شکوفه‌ای رست چو روی دلستانت نه صبا صنوبری یافت چو قامت بلندت

💡 تو گر خرام کنی سرو یا صنوبر چیست رخت چو جلوه کند آفتاب خاور چیست

💡 خلق خوب سرفرازان از ثمر شیرین ترست ما به روی تازه از سرو و صنوبر قانعیم

💡 گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است یا صنوبر که بناگوش و برش سیمین است

💡 در این بستان به پای هر صنوبر جویی از چشمم روان از حسرت بالای آن سرو روانستی

💡 نه سرو بود و نه طوبی صنوبری دیدم میان باغ و یقین شد که قد دلبر ماست