صاحب گیسویی

صاحب گیسویی. [ ح ِ ] ( حامص مرکب ) سیادت. علوی بودن:
گر کند با تو کسی دعوی به صاحب گیسویی
گیسو از شرمت فروریزد پدید آید کلی.سوزنی.

سیادت علوی بودن

💡 جانها به باد داد که دایم شکسته باد آن گیسویی که بر سر سرو روان تست

💡 رفته یی چون سیدا از فکر گیسویی ز هوش سنبل آسا می کشی بار پریشانی به دوش

💡 گیسوی زنجیر، عاقل می‌کند دیوانه را حلقة زنجیر گیسویی مرا دیوانه کرد

💡 دلی که می‌کشد او را کمند گیسویی کجاست راه که یابد رهائی از سوئی

💡 دل خواجو همه در زلف بتان آویزد زآن که دیوانه شد از سلسلهٔ گیسویی

💡 دل من، تافته طره مشکین زلفی است جانم آویخته سلسله گیسویی است