شیخ خضر نجفی
شیخ خضر نجفی با نام خضر بن شلال نجفی یکی از علمای برجسته و شناختهشده عراق در دوره خود بود که در شهر نجف اشرف زندگی و فعالیت علمی و دینی داشت. او از شاگردان برخی از بزرگان بزرگ شیعه مانند وحید بهبهانی و کاشفالغطاء به شمار میرفت و از همان دوران جوانی در مسیر تحصیل علوم دینی و کسب مراتب علمی و معنوی پیشرفت قابل توجهی داشت. وی در علم حدیث، فقه و معارف دینی مهارت ویژهای داشت و در میان عالمان زمان خود به عنوان شخصیتی فاضل و محدثی توانمند شناخته میشد. در کنار دانش علمی، او به عبادت، زهد و تهذیب نفس شهرت داشت و گفته میشود که در مراتب ایمان و تقوا به جایگاههای بالایی دست یافته بود. بسیاری از منابع او را فردی عابد، زاهد و مربی اخلاق معرفی کردهاند که نقش مهمی در هدایت دینی مردم و طلاب علوم دینی ایفا میکرد. جایگاه اجتماعی و علمی او به گونهای بود که علما و مردم برای استفاده از محضر او در مجالس درس و عبادت با رغبت فراوان حضور پیدا میکردند. همچنین در برخی نقلها از او به عنوان فردی صاحب کرامت و دارای نفوذ معنوی یاد شده است که در میان اهل علم احترام ویژهای داشته است. او در دوران خود از مدرسان مهم حوزه نجف به شمار میرفت و ارتباط نزدیکی با علمای بزرگ عصر خود داشت و در انسجام حوزههای علمی نقشآفرینی میکرد. از آثار او میتوان به کتاب «تحفه غرویه» در شرح لمعه و رسالههایی در موضوعات فقهی و زیارتی اشاره کرد که نشاندهنده فعالیت علمی گسترده اوست. شیخ خضر نجفی پس از سالها خدمت علمی و دینی در سال ۱۲۵۵ هجری قمری در نجف اشرف درگذشت و در همان شهر به خاک سپرده شد.
دانشنامه اسلامی
[ویکی اهل البیت] خضر بن شلال نجفی یکی از شیوخ بزرگ و اعلام معروف عراق بود. وی از شاگردان مرحوم وحید بهبهانی و کاشف الغطاء است. در جوانی به مدارج علمی و کمالات معنوی نایل آمد. نجفی عالمی فاضل و محدثی ماهر بود. در عبادت و بندگی و مراتب ایمان و یقین به مدارجی از کمالات انسانی رسید و به او کراماتی نسبت می دهند. نجفی مربی اخلاق و بیانگر علوم آل محمد بود. در عدالت و تقوی مشهور بود. عابدی زاهد و دانشمندی متذکر بود که علما و فضلا با رغبتی کامل و تمام مردم با حرصی غالب به جماعت او از یکدیگر سبقت می گرفتند. بعد از فوت وحید، گاه سید بحر العلوم و شیخ جعفر کبیر به اتفاق اعلام حوزه خاضعانه به دنبال این شیخ خالص خدای را سجده نمودند و در اتحاد علما و بقای حوزه ها کوشش فرمودند. محدث قمی به نقل از استاد خود علامه نوری می نویسد: این شیخ شریف به درس کاشف الغطاء مرتبا حاضر می شد و از مراجع و مدرسین بزرگ عراق بود.
کتابی به نام تحفه غرویه در شرح لمعه نوشت و اثر دیگری به نام ابواب جنان (مزار شیخ) و رساله ای در عمل مقلدینش به رشته تحریر برد و پس از هفتاد سال خدمت به اعلام و حوزه عراق و مردم آن دیار در سال 1255 در خاک نجف اشرف مدفون شد.