شور باجیه

( شورباجیة ) شورباجیة. [ جی ی َ ] ( معرب، اِ مرکب ) مرقه ای که تنها از برنج و نمک و آب کنند. ( یادداشت مؤلف ).

مرقه که تنها از برنج و نمک و آب کنند

💡 یکی هزار کنم شور عندلیبان را اگر روم به تماشای گلستان بی تو

💡 دل و جان رفت جانانست تنها که اینجا میکند او شور و غوغا

💡 ز بیم او نچشد شیر شرزه طعم وسن ز عدل او نبرد شور و فتنه رنج سهر

💡 بیدل به تمناکدهٔ عرض هوسه از دل‌دو جهان شور و ز ماگوش‌کری بود

💡 شور اشکم بیدل از طرزکلامش آرمید بهر این طفلان لبش‌گویی شکر آورده است

💡 چه شور است این مگر صاحب فرانست که درگفتار کل عین العیانست