شهد بوسی

شهدبوسی. [ ش َ ] ( حامص مرکب ) شیرین بوسه بودن. بوسه شیرین داشتن:
چو ویسه فتنه ای در شهدبوسی
چو دایه آیتی در چاپلوسی.نظامی.

شیرین بوسه بودن بوسه شیرین داشتن

💡 دوشینه یکی مردک قلاّش ببوسید بوسی‌که از آن پر ز شکر گشت در و بام

💡 بوسی به نسیه ام بده از لب که می نهم پیش تو در برابر آن نقد جان گرو

💡 گفتمش گر ز لب لعل تو بوسی طلبم بر دهانم نزنی گفت تو خود می جویی

💡 گفتی آخر به دو بوسی بنوازم دل تو به لبت کز دل من نیز یمین می‌گذرد

💡 خوشست از دور نذر محفل همصحبتان بوسی جهان جز کنج تنهایی ندارد جای مأنوسی