شباهنگ رازی

شباهنگ رازی. [ ش َ هََ گ ِ ] ( اِخ ) نام وی میرزا سیدعلی از نجبا و سادات تهران بود. در آغاز کسب میکرد سپس آن را رها کرد و به فراگرفتن کمال و اخلاق پرداخت تا آنکه در اندک مدتی به حکم ذوق فطری که داشت یکی از فحول شعرای فصیح زمان خود گشت. و اغلب اشعار او درمدح ائمه ( ع ) است. وی معاصر مؤلف مجمعالفصحاء بوده است و با یکدیگر دوستی داشته اند و هدایت اشعاری از وی آورده است. رجوع به مجمعالفصحاء ج 2 ص 216 شود.

نام وی میرزا سید علی از نجبا و سادات تهران بود در آغاز کسب میکرد سپس آنرا رها کرد و بفرا گرفتن کمال و اخلاق پرداخت تا آنکه در اندک مدتی بحکم ذوق فطری که داشت یکی از فحول شعرای فصیح زمان خود گشت و اغلب اشعار او در مدح ائمه ( ع ) است.

💡 دلم گاهی سمندر وش ز تاب سینه در آتش گهی در شیوه ی شیون شباهنگ است پنداری

💡 گاه صبوحست و جام وقت شباهنگ و بام صبح دوم در طلوع مرغ سحر در فغان

💡 تابد رخ یار از تو چو خورشید ز روزن یا از شکن زلف شب تیره شباهنگ

💡 در قالب غزل، خوش قریحه بود. " شباهنگ " دیوان اشعار فارسی وی می‌باشد که در فروردین ماه ۱۳۳۸ خورشیدی با مقدمهٔ استاد امیری فیروزکوهی انتشار یافت.

💡 ایها العشاق! مگذارید در شب‌های عمر گوی سبقت را برد مرغ شباهنگ از میان

💡 عبدالرحیم شباهنگ (۱۲۵۰ تبریز - ۱۳۴۶ تهران) متخلص به هندی و معروف به هندی تبریزی شاعر ترکی سرای آذربایجانی و نماینده مجلس شورای ملی بود.