شاخ بدیوار

شاخ بدیوار.[ ب ِ دی ] ( ص مرکب، اِ مرکب ) کنایه از گردنکش. ( آنندراج ) ( غیاث ) ( فرهنگ نظام ). مغرور. ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( غیاث ). خودبین. ( ناظم الاطباء ):
مغزش ز نسیم سحری گشت پریشان
زین جرم که شد شاخ بدیوار شکوفه.صائب ( از فرهنگ نظام ).

کنایه از گردنکش مغرور

💡 رخ آوردم بدیوار از غم تو شدم سرگشتهٔ کار از غم تو

💡 خار پا در ره ادبار ز دامن روید سر سودا زده در جیب بدیوار آید

💡 ضعفم نکند تکیه بنیروی بزرگان کاه تن من پشت بدیوار ندارد

💡 یک رهبرم درین ره تاریک برنخورد چون آفتاب دست بدیوار می کشم

💡 نبیند روی لیلی کس در این دار چو مجنون بوسه باید زد بدیوار

💡 تا ابد پشت بدیوار سلامت ننهد دردمندی که در آن سایه دیوار افتاد