سیر دشتی

سیر دشتی. [ رِ دَ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) طبیبان اسقوردیون را گویند. ( ذخیره خوارزمشاهی ). اسم ثوم بری است و بیونانی سقوردیون گویند. ( فهرست مخزن الادویه ).

طبیبان اسقوردیون را گویند

💡 برین چشمه آبشخور میش نیست همان غرم دشتی مرا خویش نیست

💡 پدید آمد از دور دشتی فراخ پر از باغ و میدان و ایوان و کاخ

💡 چو گلدسته‌ست پوسیده شود زود به دشتی رو کز او رسته‌ست هیهات

💡 گر در بهشت باشد نادان بی‌تعبد پس در بهشت باشد نخچیر و گور دشتی

💡 در دامن دشتی‌ که نه راه است نه منزل عمریست‌ که محمل‌کش آواز درایم

💡 مأوا کشیده‌ایم به دشتی که تا ابد برق آب می‌خورد ز زبان گیاه او