سپهر فرسای

سپهرفرسای. [ س ِ پ ِ ف َ ] ( نف مرکب ) فرساینده سپهر:
برزد شغبی سپهرفرسای
او نیز نگون فتادبر جای.نظامی.

فرساینده سپهر

💡 مانند فلک نیست جهان فرسایی هردم کند اندیشه و هر شب رایی

💡 به کین خویش تن دشمنان همی فرسای به ‌مهر خویش دل دوستان همی پرور

💡 آورد از اثر موجه گردون فرسای قلزم قهر تو در زورق افلاک خلل

💡 جوشن خویش در او پوش و مپوش تو برو بازوی خوبان فرسای

💡 به شورشهای عشق گام فرسای نمک در دیدهٔ داغ درون سای

💡 سبک کردی چو دست تیشه فرسای تراشیدی مگس را شهد از پای