سعد بها، که به نام سعدالدین نیز شناخته میشود، شاعر ایرانی در قرن هشتم هجری (قرن چهاردهم میلادی) بود. او در دوران سلطنت محمد خدابنده (اولجایتو) زندگی میکرد و به عنوان یکی از شاعران برجسته آن زمان شناخته میشود. وی در اشعارش از تخلص «سعد بها» یا «سعد بهایی» استفاده میکرد و این تخلص به نوعی نشاندهنده سبک و شخصیت ادبی اوست. متأسفانه، از سعد بها تنها چند غزل باقی مانده است که نشاندهنده هنر شعری او و تأثیرات فرهنگی زمانهاش میباشد. اشعار او معمولاً به مضامین عاشقانه و عرفانی پرداخته و به زیباییهای زبان فارسی و احساسات انسانی اشاره دارند.
سعد بها
لغت نامه دهخدا
سعد بها. [ س َ دِ ب َ ] ( اِخ ) میر علیشیر نویسد: اشعار خوب دارد. از آنجمله این است:
حاشا که مرا مهر تو ازدل برود
یا خود از خاطر آن شکل و شمایل برود
از دلم عشق تو اندوه جهان بردارد
نور حق چون برسد ظلمت باطل برود
حسن توماه فلک را که نهاده ست رخی
مه که باشد که بروی تو مقابل برود.( مجالس النفایس ص 339 ).
فرهنگ فارسی
میر علیشیر نویسد: اشعار خوب دارد.
