ساغر پیما

💡 ساقی مهوش ار دهد جام شراب ناب را به که سپهر داردم ساغر آفتاب را

💡 خیزد از ساغر و مینای می اسباب معاش کار با ساغر ماه فلک مینا نیست

💡 خبر ز نشأه فردا که هیچکس رانیست چرا ز دست نهم ساغر شراب امشب

💡 در پای گل از دست منه ساغر مل بیمل نتوان برد بسر موسم گل

💡 سه‌رشار که‌ر ساغه‌ر بده‌ر په‌یاپهٔ (سرشار کند ساغر و بدهد پیاپی)

💡 در وقت کرم ساغر صهبا است مکن عیب صد شکر که نبود بکفم سبحه تذویر

💡 در اشعار کلاسیک عرفانی، شاعر با توصیف شخصیتی ساغر پیما، به استعاره‌ای از رسیدن به مستی معنوی و عشق الهی اشاره می‌کند.

💡 آن ساغر پیما در میان میخانه‌ها، با شعرهایی که سر می‌داد، دل‌های بسیاری را به سوی زیبایی‌های بی‌کران و رازهای هستی می‌کشاند.

💡 استفاده از واژه ساغر پیما در متون ادبی، نشان‌دهنده تسلط نویسنده بر ادبیات کهن و توانایی او در بازسازی فضای شاعرانه گذشته است.