زیبا منش

زیبامنش. [ م َ ن ِ] ( ص مرکب ) نیک اندیشه. نیکوخو. نکوطبع:
دلش زان شبان اندکی برگشاد
که زیبامنش بود و زیرک نهاد.نظامی.

نیک اندیشه نیکو خو

💡 چه سود پند کسان چون نمی برد ز دلم هوای قد دلارای و روی زیبا را

💡 این تو کی باشی که تو آن اوحدی که خوش و زیبا و سرمست خودی

💡 من که با صورت زیبای تو دارم حالی صورت حال من رند گدا از همه به

💡 خواست چو از غیب ذات شاهد یکتا جلوه دهد در ظهور طلعت زیبا

💡 از کجا این دام گیرد پای من باد خرم این سر زیبای من

💡 رخت بی زیب و زیور خوب و زیبا است لبت بی قند و شگر شهد و شیرین